Language / Taal / Sprache / Langue

een wandelroute van ruim 200 km van St Germans naar St Michael’s Mount

St Ervan

Een oud oogstritueel

Padstow St Issey St Breock Downs Lanivet Helman Tor Luxulyan Fowey Looe St Germans St Ervan St. Mawgan Newquay Holywell Bay St Pirans's Cross St Agnes North Cliffs Lelant Ludgvan St. Michael's Mount Truro
‘Crying the Neck’ is een typisch Cornisch oogstritueel, geworteld in de agrarische gemeenschappen van Cornwall uit de tijd dat graan nog met de hand werd gesneden. Het gebruik draagt een dubbele betekenis: dankbaarheid en verbondenheid.

In de kleine gemeenschap van St Ervan ervoer ik de gelaagde rijkdom van dit ritueel: het aardse en het spirituele, het volksfeest en de liturgie, de vreugde van het land en de dankbaarheid van het geloof. Toen de laatste tonen van het oogstlied “Come, ye thankful people, come” wegstierven, besefte ik dat ik niet langer enkel een buitenstaander was; voor een moment maakte ik deel uit van een ceremonie die land, geloof en gemeenschap met elkaar verbindt.

Het ritueel van de laatste schoof

Crying the Neck is een typisch Cornisch oogstritueel met diepe wortels in de landbouwtradities van Cornwall, ontstaan in de tijd waarin graan nog volledig met de hand werd geoogst. Wanneer de laatste schoof van het veld werd gehaald, was dat een bijzonder en bijna heilig moment.

De neck, afgeleid van het Oud-Engelse hnæc, wat stengel of halm betekent, verwees naar de laatste bundel korenhalmen die nog overeind stond. Die laatste schoof werd ritueel omhooggeheven door de boer of een van de veldwerkers en aan de gemeenschap getoond, soms begeleid door traditionele muziek en dans. Zo werd het einde van de oogst symbolisch gemarkeerd. 

Volgens de Cornische traditie riep één van de maaiers:
"I 'ave 'un! I 'ave 'un! I 'ave 'un!"
Waarop de omstanders antwoordden:
"What 'ave 'ee? What 'ave 'ee? What 'ave 'ee?"
En de maaier antwoordde:
"A neck! A neck! A neck!"
Waarna iedereen samen uitriep:
"Hurrah! Hurrah! Hurrah!

Dankbaarheid op het veld 

Deze traditie draagt een dubbele betekenis. Enerzijds is er dankbaarheid: een gezamenlijk danken van de aarde en van God voor de oogst. Anderzijds is er verbondenheid: een sociaal moment waarop boeren, buren en families samenkomen om het einde van het werk te vieren.

Vanaf de negentiende eeuw werd Crying the Neck vaak gevolgd door een Harvest Thanksgiving Service in de kerk, met bekende oogstliederen zoals Come, ye thankful people, come, een van de meest geliefde oogsthymnes. Zo verweefde een eeuwenoud, bijna heidens ritueel zich geleidelijk met de christelijke traditie van dankzegging.

De avond in St Ervan eindigde met een feestelijke maaltijd, een glas in de hand en traditionele liederen die samen werden gezongen. Als toevallige pelgrim voelde ik in die kleine gemeenschap eeuwen van traditie samenkomen: het harde werk op het land, de vreugde om een rijke oogst en een diepe dankbaarheid die van generatie op generatie werd doorgegeven.

“Come, ye thankful people, come” hymn written by Rev Henry Alford in 1844

Gerelateerde plaatsen

Hoe hymnes een natie samenbrengen

Aanvullende info