Winkelschappen waren vaak leeg, pubs gesloten en de gastvrijheid beperkt. Zelfs het vinden van een plek om te overnachten werd een uitdaging. Het plan om de volledige Cornish Celtic Way in één tocht te wandelen moest ik laten varen. Halverwege moest ik mijn pelgrimstocht staken. Toch bracht deze situatie ook iets onverwachts: de uitdaging van de weg zelf, een diepe verbondenheid met ongerepte natuur en eeuwenoud erfgoed, de stilte van het landschap en de eindeloze ruimte van zee en lucht.
De verhalen en de gastvrijheid van de mensen die ik ontmoette, raakten mij diep. In die drie weken groeide een stille overtuiging: de schoonheid en ingetogen spiritualiteit van Cornwall riep mij terug. Stil maar vastberaden nam ik mij voor: “Volgend jaar kom ik terug om de Cornish Celtic Way te voltooien en mijn beelden en inzichten verder uit te dragen.”