Geen pelgrim wandelt alleen
Mijn bijzondere dank gaat uit naar dominee Nigel Marns en zijn echtgenote Penny, wier visie en inzet, samen met een enthousiast team van vrijwilligers, de Cornish Celtic Way mee tot leven hebben gebracht. Ik herinner me nog levendig ons allereerste gesprek in de biertuin van The Falcon, tegenover St Mawgan Church. Daar begon een vriendschap.
Mijn oprechte dank gaat ook naar dr. Richard Laugharne, die zijn kennis en wijsheid zo gul met mij deelde. Hij werd bovendien de eerste arts die mij op Britse bodem op Covid testte. Een ontmoeting die ik nooit had gepland, maar die ik evenmin zal vergeten.
Aan David en Jackie Oglethorpe, wier warmte, gastvrijheid en betrokkenheid bij de gemeenschap van St Mawgan mij vanaf de eerste dag een gevoel van thuiskomen gaven.
Aan videomaker Sebastian Reyda, die zijn enthousiasme wist om te zetten in drie korte video's die dit project op een nieuwe manier tot leven brengen.
Aan Rosie, Marjorie, Pam en de vele andere gastvrije mensen die mij onderdak boden: dank voor jullie gulheid en vriendschap. Een bijzonder woord van dank gaat ook naar Penny, Filip, Els en Julie, die met grote zorg de Engelse, Duitse en Franse vertalingen hebben nagelezen. Dankzij hun inzet is dit project toegankelijk geworden voor een internationaal publiek.
Mijn diepste dank gaat ten slotte uit naar mijn vrouw Leen. Dankjewel dat je mij aanmoedigde om tijdens dat korte Covid-venster van achtenveertig uur de sprong te wagen en aan deze pelgrimstocht te beginnen. En dankjewel voor je geduld, terwijl ik ontelbare uren doorbracht met het selecteren en bewerken van foto's en met het schrijven en herschrijven van de verhalen die erbij horen.
Aan ieder van jullie, dankjewel.
"Elke pelgrimstocht laat sporen na.
Dit project draagt evenzeer jullie voetafdrukken als de mijne."
