Met dankbaarheid
Hoewel ik elke stap zelf heb gezet, wordt iedere reis mee gevormd door de vriendelijkheid, vrijgevigheid en bemoediging van anderen. De Cornish Celtic Way vormt daarop geen uitzondering. Wat begon als een persoonlijke pelgrimstocht groeide dankzij de steun van vele bijzondere mensen uit tot een reizende tentoonstelling en een meertalige website.
Allereerst wil ik iedereen bedanken die ik onderweg heb ontmoet. De mensen die een passant welkom heetten, de deuren van hun huis of kerk openden, een maaltijd deelden, praktische raad gaven, hun verhalen vertelden of eenvoudigweg tijd maakten voor een gesprek. Elke ontmoeting werd een deel van deze pelgrimstocht.
Geen pelgrim wandelt alleen
Mijn bijzondere dank gaat uit naar Canon Nigel Marns en zijn echtgenote Penny, wier visie en inzet, samen met een enthousiast team van vrijwilligers, de Cornish Celtic Way mee tot leven hebben gebracht. Ik herinner me nog levendig ons allereerste gesprek in de biertuin van The Falcon Inn, tegenover St Mawgan Church. Daar begon onze vriendschap.
Mijn oprechte dank gaat ook naar dr. Richard Laugharne, die zijn kennis en wijsheid zo gul met mij deelde. Hij werd bovendien de eerste arts die mij op Britse bodem op Covid testte. Een ontmoeting die ik nooit had gepland, maar die ik evenmin zal vergeten.
Aan David en Jackie Oglethorpe, wier warmte, gastvrijheid en betrokkenheid bij de gemeenschap van St Mawgan mij vanaf de eerste dag een gevoel van thuiskomen gaven.
Aan videomaker Sebastian Reyda, die zijn enthousiasme wist om te zetten in drie korte video's die de Cornish Celtic Way op een nieuwe manier tot leven brengen.
Aan Pam & Mike (+), RoSie, Marjorie en de vele andere gastvrije mensen die mij onderdak boden: dank voor jullie gulheid en vriendschap. Een bijzonder woord van dank gaat ook naar Penny, Filip, Els en Julie, die met grote zorg de Engelse, Duitse en Franse vertalingen hebben nagelezen. Dankzij hun inzet is dit project toegankelijk geworden voor een internationaal publiek.
Mijn diepste dank gaat ten slotte uit naar mijn vrouw Leen. Dankjewel dat je mij aanmoedigde om tijdens dat korte Covid-venster van achtenveertig uur de sprong te wagen en aan deze pelgrimstocht te beginnen. En dankjewel voor je geduld, terwijl ik ontelbare uren doorbracht met het selecteren en bewerken van foto's en met het schrijven en herschrijven van de verhalen die erbij horen.
Aan ieder van jullie, dankjewel
Luk
"Elke pelgrimstocht laat sporen na.
Dit project draagt evenzeer jullie voetafdrukken als de mijne."