Verdriet is de prijs die we betalen voor liefde

Terwijl ik op 8 september 2022 het kustpad bij St Agnes Head volgde, zag ik plots een felle gloed van karmozijnrood licht door de zware wolken breken boven de onrustige zee. Enkele ogenblikken later verscheen op mijn telefoon het bericht: Hare Majesteit Koningin Elizabeth II is overleden.

De volgende dag publiceerde The Daily Telegraph de kop: “Verdriet is de prijs die we betalen voor liefde.” Deze woorden, ooit door de Koningin zelf uitgesproken, vingen de essentie van de emotie van een heel land. Ze weerspiegelden de voelbare uitdrukking van een leven lang verbondenheid, bewondering en genegenheid, gedeeld door miljoenen mensen.

Twee dagen later woonde ik in Portreath een dankdienst bij, waar haar favoriete hymnen werden gezongen, waaronder Praise, my soul, the King of heaven. In dat gedeelde moment van muziek en herinnering kwamen verdriet en dankbaarheid samen en boden troost en bezinning. Voor mij zal die hymne altijd blijven nazinderen.

Het overlijden van Queen Elizabeth II

Op 8 september 2022 overleed Queen Elizabeth II. Nog diezelfde avond werd duidelijk hoe diep haar overlijden het Verenigd Koninkrijk raakte. De volgende ochtend verschenen de Britse kranten met opvallend eensgezinde voorpagina's. Van The Daily Telegraph tot The Guardian, van The Times tot The Daily Mirror: politieke verschillen leken even te verdwijnen.

De koppen spraken dezelfde taal van respect, dankbaarheid en verbondenheid. "Thank You", "A Life in Service", "Our Hearts Are Broken" en "Grief is the price we pay for love" verwoordden het gevoel van een land dat afscheid nam van een vorstin die meer dan zeventig jaar deel had uitgemaakt van het dagelijkse leven.

Ik bevond mij die dagen bijna vijfhonderd kilometer van Londen. Toch was het nationale verdriet ook in Cornwall zeer voelbaar. In dorpen en kerken, in gesprekken tussen wandelaars en inwoners, overal merkte ik dezelfde ingetogen betrokkenheid. 

Op 11 september woonde ik in Portreath een dankviering bij. De dienst begon met “Praise, my soul, the King of Heaven”, één van de favoriete hymnes van de koningin. Op dat moment begreep ik wat hymnes kunnen betekenen. Ze zijn meer dan kerkgezangen. Ze bewaren een gedeeld geheugen en geven woorden aan gevoelens waarvoor gewone taal tekortschiet. Ze verbinden mensen en generaties, juist wanneer woorden ontbreken.

“Grief is the price we pay for love”

Toen de Daily Telegraph op 9 september 2022 op voorpagina kopte “Grief is the price we pay for love”, raakte dat meteen de kern van de collectieve emotie. Het citaat was afkomstig van de koningin zelf. In september 2001, kort na de terreuraanslagen in de Verenigde Staten, sprak Elizabeth II deze zin uit in een boodschap van medeleven aan de nabestaanden.

De kracht van de uitspraak schuilt in de eenvoud. Verdriet is het onvermijdelijke gevolg van diepe verbondenheid. Wie liefheeft, zei de koningin, neemt ook het risico te moeten rouwen.

Door dit citaat op de voorpagina te plaatsen, herinnerde de krant de lezers eraan dat rouw niet alleen verlies weerspiegelt, maar ook de intensiteit van liefde en waardering die eraan voorafging. Het was tegelijk een boodschap van troost: verdriet is geen zwakte is, maar een teken van de diepe menselijke band die de koningin met haar volk had gesmeed.

“Praise, my soul, the King of heaven”